Matchfishing

 Ralf Herdlitschke radzi:
W łowiskach o bardzo silnej presji wędkarskiej albo w zimnych porach roku, ryby są bardzo ostrożne i niechętnie pobieraja pokarm. Trudno jest wtedy zmusić je do współpracy. Nie jest to jednak sytuacja bez wyjścia. W obu przypadkach o odniesienu sukcesu mogą zadecydować szczegóły. Bardzo ważnym jest dobór odpowiedniego spławika z czego oprócz kształtu nie rzadko ważniejsza jest antenka. Podczas gdy zastosowanie antenki węglowej czy szklanej nie przynosi sukcesu, warto sięgnąć po spławiki z metalową antenką.

Jest zdumiewające, że wyważony co do mm spławik z antenką szklaną czy węglową nie uwidacznia brań ryb ostrożnie pobierających pokarm, podczas gdy spławik z antenką metalową to pokaże. Dzięki temu możemy dołowić jedną lub kilka ryb na miarę sukcesu.

Kiedy ostatnie lody zejdą z wód warto sięgnąć po tyczkę i zestaw skrócony, który do tak finezyjnego łowienia będzie najbardziej odpowiedni. Trzeba tylko przestrzegać kilku zasad. Po pierwsze uboga, ale mocno pracująca zaneta. Dobrą mieszanką na okres przejściowy z zimy na wiosnę jest:

1 kg Mosella Match Mix Rotauge
1 kg Mosella Rotauge Gros Gardons 4000
1 op. Mosella Favourite Power Powder Mystery Mix
2 kg Mosella Terra Angellehm River
1/4 czarnego barwnika

2 kg zanęty mieszamy z Misery Mix'em i dodajemy trochę czarnego barwnika,  następnie namaczamy. Kiedy zanęta osiągnie właściwą konsystencję i daje się dobrze lepić, jednak  się nie rozpada, dodajemy ziemi. Wszystko jeszcze raz dobrze mieszamy  i ewentualnie jeszcze trochę domaczamy i zanęta gotowa. Do wody wrzucamy 5 kul wielkości pomarańczy z małą ilością jokersa  i kilkoma pinkami. Do tego 3 mniejsze kule z większą zawartością przynęty,  podane w punkt kubkiem zanętowym. Kule powinny być na tyle zbite aby doleciały do dna i dopiero tam się rozpadły.  Duża ilość ziaren i lekka konsystencja  spowodują ciągłą  pracę zanęty i atrakcyjność dla ryb. Poprzez dodanie gliny i małej ilości przynęt mieszanka będzie wabić ryby, ale ich nie sycić.

Zanęta, jej skład odgrywa dużą rolę, jednak najważniejszym punktem  jest zestaw. W warunkach gdy głębokości łowiska wynosi 3m, woda lekko płynie a wiatr pcha zestaw w kierunku nurtu, spławik 1gr to absolutnie dolna granica.

Dużą zaletą i zarazem różnicą w stosunku do spławików z niemetalowymi antenkami jest to, że wąska antenka stalowa posiada właściwie zerową wyporność i w związku z tym można rozpoznać nawet najbardziej ostrożne brania. W optymalnie wyważonym spławiku z metalową antenką ryba nie napotyka właściwie oporu, dlatego nic nie podejrzewając pobiera przynętę. Bardzo wąsko kończący się korpus spławika jest idealny żeby pokazać również podnoszone brania, pod warunkiem zastosowania najmniejszych śrucin nr 8 do wyważenia spławika.

Jednakże spławiki z metalowymi antenkami mają również wady. Np. w sytuacji kiedy stanowisko i kierunek wędki jest skierowane w stronę,  z której świeci słońce, antenki takie są bardzo słabo lub w ogóle niewidoczne. Podobnie jest przy wysokiej fali. Zestaw uzbrojony w spławik z metalową antenką wybieramy tylko w sytuacji kiedy zależy nam na dołowieniu tej jednej, dwóch ryb więcej. Jednakże warunki muszą być odpowiednie, inaczej stracimy tylko cenny czas. W zestawie z metalową antenką główne obciążenie powinno się składać z łańcuszka filigranowych śrucin nr 8, który powinien być przesunięty 40cm od pętelki łączącej zestaw z przyponem. Pod tym znajdują 4 śruciny nr 13    w odstępach 10cm. Tymi właśnie śrucinami wyważamy spławik w taki sposób, że antenka jest praktycznie niewidoczna tym samym spławik podczas brania się nie zanurza.

Sednem sprawy jest to, żeby mimo wszystko antenka była widoczna dla wędkarza po to aby mógł rozpoznać najdelikatniejsze brania. Aby było to możliwe należy użyć pomadki natłuszczającej, np. Labello, którą łatwo kupić w wielu sklepach. Pomadką natłuszczamy antenkę tak , aby otrzymała dodatkową nośność. Optymalnie wyważony jest spławik jeśli tylko ostatni milimetr wystaje ponad powierzchnię wody. Podczas łowienia zabieg ten należy kilkukrotnie powtórzyć, gdyż tłuszcz w wodzie trochę się rozpuszcza.

Do tak delikatnego łowienia używamy 1-2 najbardziej ruchliwych ochotek, nadzianych na haczyk nr 24 zaraz za głową larwy. Należy zwrcać uwagę aby przynęta się dobrze ruszała. Jeśli w łowisku pojawi się białe ryby lub okonie na pewno nie oprą się tak zaprezentowanej przynęcie.

Sam zestaw to nie wszystko, gdyż aby odnieść sukces należy mieć opanowaną sztukę jego prowadzenia. W pierwszej fazie należy go umieścić prosto w zanęcone miejsce, przytrzymać go tak aby przynęta uniosła się nad dnem, następnie puścić zestaw aby przynęta wlokła się po dnie. 15 cm przypon powinien przy tym max 10 cm leżeć na dnie. Jednak najsensowniej jest zacząć na styku dna, ponieważ tak czuły zestaw w razie nierówności dna łatwo się będzie przytapiał i tym samym pokazywał fałszywe brania! W wypadku kiedy decydujemy się na położenie przyponu na dnie powinniśmy mocniej natłuścić antenkę co nie jest tak konieczne przy łowieniu na styk lub nad dnem. Tego typu łowienie jest trudne technicznie ale za to bardzo satysfakcjonujące gdyż praktycznie każdą złowioną rybę musimy  przechytrzyć.

Donęcanie w takim wypadku również powinno być bardzo ubogie. Kuleczki wielkości orzecha włoskiego z dodatkiem kilku ochotek i 5 do 10 pinek podane z kubka.

Ralf Herdlitschke, to wieloletni reprezentant drużyny Niemiec, uczestnik między innymi ostatnich Klubowych Mistrzostw Europy na łowisku Malta w Poznaniu.

Przekład z j. niemieckiego: Magdalena Stefaniak

Redakcja artykułu: autofocus

źródło: www.champions-team.de